Saya Eylemlerine Dair / About saya (shoe-upper) workers resistance/ حول مقاومة سايا ( عمال صناعة الأحذية )

English, Arabic version is below

Kasım, 2017

Göçmen Dayanışma Ağı/Ankara

 

Türkiye’nin dört bir yanından bir ayı geçkin süredir saya işçilerinin iş bırakma eylemlerine dair haberler geliyor. Yaptıkları işin karşılığını alamamak, sigortasız güvencesiz çalışmak, çalışma saatlerinin uzunluğu gibi sebeplerle iş bırakma eylemleri düzenleyen saya işçileri Konya’dan Manisa’ya, İzmir’den Adana’ya, İstanbul’dan Antep’e pek çok kentte direniş örgütlediler. Direnişler, Adana’daki işçilerin taleplerini karşılayan bir protokol imzalanması ile son bulurken, İstanbul ve diğer illerde ise ücretlere yansıyan artışlar söz konusu olmakla birlikte bu artışların henüz protokol ile güvence altına alınmamış olması işçilerde kaygı yaratmaya devam ediyor. Ayakkabı derilerinin kesilip dikildiği, temizlenip yapıştırıldığı yer anlamına gelen saya atölyeleri ise kötü ve uzun çalışma koşulları ile işçilerin sağlığını tehdit etmeye devam ediyor.

Türkiye’nin pek çok yerinde saya sektörü artık Suriyeli işçi emeğinin yoğun olduğu bir alan. Sadece İstanbul’daki saya atölyelerinin %70’ini Suriyeli işçiler oluşturmakta ve bu oranın büyük kısmı ise genç ve çocuk işçiliğine dayanmakta. Bu yüzden ki saya eylemlerinde en öndekilerin hep çocuklar olması tesadüfi değil. Öte yandan sektörde çalışanların %80’i sigortasız. Kısaca, güvencesizlik ve çocuk işçiliği sektörün temel özelliklerini oluşturuyor.

OHAL koşullarında Türkiye’nin dört bir yanında ortak iş bırakma eylemlerinin örgütlenmesi ve bu eylemlerin kazanımla sonuçlanması kadar eylemlerin hemen hemen bütün kentlerde Suriyeli ve Türkiyeli işçiler tarafından beraber örgütlenmesi, eylemlerin önemli ve heyecan verici yanlarından. Göçmenlere yönelik “işimizi çalıyorlar, daha ucuza çalışıp ekmeğimizi elimizden alıyorlar” gibi ırkçılığı pekiştiren söylemleri boşa çıkaran Saya eylemleri, düşmanın Suriyeli işçiler değil işverenler olduğunu bir kez daha ortaya çıkarıyor. Işıkkent Ayakkabıcılar Sitesi’nde çalışan Türkiyeli ve Suriyeli işçiler arasında sağlanan birlik ya da Adana’da eylem metinlerinin ortak yazılması, direniş sürecinin birlikte örgütlemesi dayanışmanın gücünü açıkça gözler önüne seriyor.

Öte yandan, iş bırakma eylemlerinin sonucunda elde edilen ücret artışı Suriyeli işçileri de kapsayacak şekilde uygulamaya konmuş olsa dahi Suriyeli işçiler hala Türkiyeli işçilerden daha düşük ücretlere çalışıyor. Suriyeli çocuklar ise saya atölyelerinde büyümeye devam ediyor. Yapılacak daha çok şey var. Saya direnişinden, daha önce İstanbul Çağlayan’daki teksil ve Bağcılar’daki nakış işçilerinden de öğrendiğimiz bu pratiklerin diğer iş kolları ve çalışma alanlarına yayılmasına ihtiyacımız var. Güvencesizliğe ve çocuk işçiliğine karşı mücadele etmeye ihtiyacımız var!

Herkesi, özellikle sendika ve meslek örgütlerini işçilerin sorunlarıyla ilgilenmeye sınıf kardeşliğini ırk, cinsiyet, etnisite ayrımı yapmadan yükseltmeye çağırıyoruz!

Yaşasın sınıf kardeşliği!

Sınırsız, sömürüsüz, sürgünsüz özgür bir dünya şiarıyla!

 

English

November 2017

Migrant Solidarity Network/Ankara

There has been news coming related to the strikes of saya (shoe-upper) workers from all corners of Turkey since more than a month. Saya workers organized boycotts and strikes in many cities from Konya to Manisa, from İzmir to Adana and from İstanbul to Antep because of following reasons; non-covered employment without job security, bad working conditions and long working hours and ill-payments etc. Happily, boycotts and strikes in Adana ended with a protocol meeting the demands of the workers that was signed between the workers and the employers. However, in İstanbul and other cities, the strikes have been finalized after pay rise that was accepted by the employers, but no protocol has been signed guaranteeing the demands of the workers. Therefore, because of this result the workers are worried about their future. Saya workshops where shoe leathers are cut, cleaned, and glued, continue threatening the health of the workers with their long and bad working conditions.

Most of the saya workers in many places of Turkey are Syrian workers. Only in İstanbul 70% of saya workers are Syrians and most of them are young and children. For this reason, it’s not a coincidence that foremost activists of the boycotts are children. Moreover, 80% of the workers in saya sector are uninsured. In brief, uninsured employment and child labor are key features of the sector.

It is very important and exciting not only because the saya boycotts and strikes have been organized almost everywhere in Turkey and the workers have achieved favorable outcomes in the conditions of State of Emergency (OHAL) but also all boycotts are organized together with Syrian workers and workers from Turkey. The saya actions invalidate the discourse consolidating racism towards migrants like “they steal our jobs, they take our livelihood away by working with lower payments” and it shows us once more that the enemy is not Syrian workers but the employers. Union achieved among the workers both from Turkey and Syria working at the Işıkkent Shoemakers Site and writing the declaration announcing of the strikes together and organizing the strikes commonly demonstrate us the power of solidarity clearly.

On the other hand, even pay rise achieved by the strikes is applied to all workers in the same way including the Syrian workers, they are still ill-paid than the workers from Turkey. And Syrian children continue to grow in saya workshops. There is much to do.  We need this practice that we have learnt from saya workers’ resistance and the other practices of textile workers in İstanbul Çağlayan and embroidery workers in Bağcılar to be widespread in other working places and sectors. We need to struggle against uninsured employment and child labor.

We ask everyone especially trade unions and professional organizations to deal with the problems of workers and to raise the working class brotherhood without making discrimination by race, sex and ethnicity!

Long live working-class solidarity!

Long live struggle of a free world without borders, exploitation and exile!  

 

Arabic

تشرين الثاني, 2017 شبكة تضامن المهاجرين/ أنقرة أخبار إضراب عمال صانعي الأحذية مازالت تأتي منذ شهر. عمال “سايا” نظموا حملات مقاطعة و إضرابات في عدة مدن تركية من كونيا إلى مانيسا، من إزمير إلى أضنا، من إسطنبول إلى غازي عنتاب بسبب الأسباب التالية: العمالة بدون أمن وظيفي، وظروف العمل السيئة، وساعات العمل الطويلة، وسوء الدفع وما إلى ذلك. من حسن الحظ أن حملات المقاطعة والإضرابات في أضنة انتهت ببروتوكول يلبي مطالب العمال الموقعة بين العمال وأصحاب العمل. ومع ذلك، في إسطنبول ومدن أخرى، تم إنهاء الإضرابات بعد زيادة الرواتب التي قبلها أرباب العمل، ولكن لم يتم توقيع أي إتفاقية تضمن مطالب العمال. ورشات سايا حيث يتم قطع الجلود الحذاء وتنظيفها، و لصقها، مواصلة تهديد لصحة العمال مع ظروف العمل الطويلة والسيئة. معظم عمال سايا في مناطق تركية عدة، هم عمال سوريين. وحده فرع سايا في إسطنبول ٧٠% من عماله هم سوريين و معظمهم شباب و أطفال. لهذا السبب، ليس من قبيل المصادفة أن نشطاء المقاطعة في المقام الأول هم من الأطفال. وعلاوة على ذلك، فإن 80٪ من العاملين في قطاع سايا غير مؤمن عليهم. وباختصار، تشكل العمالة غير المؤمن عليها و تشغيل الأطفال سمات رئيسية لهذا القطاع. المثير للإهتمام, ليس فقط بسبب حملات المقاطعة و إضرابات سايا نظمت في كل مكان تقريبا في تركيا والعمال حققوا نتائج إيجابية في ظروف حالة الطوارئ ولكن أيضا جميع المقاطعات يتم تنظيمها جنبا إلى جنب من قبل العمال الأاتراك و السوريين في تركيا. إن إضرابات سايا تلغي الخطاب الذي يعزز العنصرية تجاه المهاجرين مثل “يسرقون وظائفنا، ويأخذون رزقنا عن طريق العمل بأجور زهيدة”، ويظهر لنا مرة أخرى أن العدو ليس العمال السوريين ولكن أصحاب العمل. الإتحاد المحقق بين العمال السوريين و الأتراك في موقع “إيشكنت” لصناع الأحذية، تنظيم و كتابة الإعلان الذي أعلن عن الإضرابات يثبتا لنا قوة التضامن بوضوح. ومن ناحية أخرى، على الرغم من أن تحقيق ارتفاع في الأجور من خلال الإضرابات يطبق على جميع العمال بنفس الطريقة، بما في ذلك العمال السوريون، إلا أنهم لا يزالون يتقاضون أجورا أقل من العمال الذين هم من تركيا. ولا يزال الأطفال السوريون ينموون في ورشات سايا. هناك الكثير ما يجب القيام به بعد. نحن بحاجة إلى هذه الممارسة التي تعلمناها من مقاومة عمال سايا والممارسات الأخرى من عمال النسيج في اسطنبول كاجاغلايان والعاملين في مجال التطريز في باغجيلار أن تكون واسعة الانتشار في أماكن العمل والقطاعات الأخرى. نحن بحاجة إلى النضال ضد العمالة غير المؤمن عليها وعمل الأطفال. نحن نطلب من الجميع, و خاصة نقابات العمال والمنظمات المهنية التعامل مع مشاكل العمال ورفع درجة الأخوة في الطبقة العاملة دون تمييز بسبب العرق أو الجنس أو الإثنية! فلتحيا الأخوة و التضامن في الطبقة العاملة! فليحيا النضال من أجل عالم حر من دون حدود، من دون إستغلال و من دون نفي!

 

Be the first to comment

Leave a Reply